KM 032: Strategie rozwoju pielęgniarstwa w Polsce – Mariola Łodzińska NRPiP

Podcast Krew Mózg jest prowadzony z myślą o tym, aby rozmawiać na temat pielęgniarstwa w kontekście rozwoju zawodowego, wykonywania codziennej praktyki i czerpania jak najwięcej przyjemności z każdego dyżuru. Ma promować zawód pielęgniarek i pielęgniarzy i pokazywać jak autentycznie wygląda nasza praca i nasze problemy.

Niezmiernie ucieszył mnie fakt, gdy Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych skontaktowała się ze mną zgłaszając swoje uwagi do jednego, konkretnego odcinka. Wiceprezes Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, z którą rozmawiałem wtedy przez telefon z chęcią zgodziła się wystąpić w jednej z audycji i odpowiedzieć na pytania, które dręczą ludzi pracujących przy łóżku pacjenta oraz wypowiedzieć się osobiście na temat, co do którego miała pewne merytoryczne zastrzeżenia.

Na dyżurze zatem rzuciłem do koleżanek i kolegów hasło, że zadam pytania, na które odpowiedzi chcieliby usłyszeć. Nie o wszystko zapytałem. W swoich audycjach stawiam na naturalność rozmowy i płynący z niej samowolny sens. Wiele jednak wątpliwości udało się rozwiać.

W odcinku KM 032 rozmawiam z Mariolą Łodzińską – Wiceprezes Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych. Rozmawiamy o kształceniu, edukacji, normach zatrudnienia, wizerunku pielęgniarki i pielęgniarza oraz o strategiach rozwoju pielęgniarstwa w przyszłości.

Rozmawiamy o:

– wprowadzaniu młodych ludzi do zawodu
– kształceniu na uczelniach medycznych
– podnoszeniu klasyfikacji podczas kształcenia podyplomowego
– dalszych losach „dodatku” ministra Zembali
– praktycznych aspektach norm zatrudnienia
– samodzielności zawodowej pielęgniarek i pielęgniarzy
– zmianach w kompetencjach i systemie kształcenia
– hejcie w pielęgniarskich mediach społecznościowych
– profesjonalizacji zawodu w przyszłości
– strategii rozwoju pielęgniarstwa w Polsce

Słuchaj w: iTunes | Spreaker | RSS | YouTube | Spotify

Będę bardzo wdzięczny za wystawione oceny w iTunes i Spreaker!

Poleć w mediach społecznościowych!

4 Replies to “KM 032: Strategie rozwoju pielęgniarstwa w Polsce – Mariola Łodzińska NRPiP”

  1. Karolina

    Nasuwa mi się refleksja co do kładzenia pacjenta na każdym wolnym łóżku, bo fizycznie jest, chociaż nie ma personelu pielęgniarskiego aby tym pacjentem się zaopiekować. Moim zdaniem to sytuacja niebezpieczna przede wszystkim dla pacjenta, na każdym oddziale, a szczególnie na intensywnej terapii! Obecnie pracuję w Szwajcarii i mamy też takie przypadki – na oddziałach stoją puste łóżka, bo nie ma personelu. Nikomu jednak nie przychodzi do głowy, aby kłaść tam pacjentów, bo ‚jakoś to będzie’. Musimy pamiętać, że pacjent idzie do szpitala, bo potrzebuje diagnostyki i opieki, a nie konsultacji z lekarzem– a przyjmowanie pacjenta, dla którego nie ma pielęgniarki ogranicza się do konsultacji lekarskiej i minimalnej opieki, a dodatkowo stwarza ryzyko dla pozostałych pacjentów. W szpitalach, w których pracowałam za granicą to nie lekarz decyduje, że kładziemy pacjenta na tym oddziale (mimo braku personelu) – lekarz zgłasza do administracji oddziału, a w nocy i w weekendy do pielęgniarki, że potrzebuje łóżka, i to pielęgniarki decydują czy go przyjmą, a jeśli nie ma miejsca, albo jest za mało personelu – szuka się miejsca na innych oddziałach czy szpitalach albo, w określonych przypadkach, przyjmuje się pacjenta, ale po uprzednim przeniesieniu innego chorego w lżejszym stanie na inny oddział. Mam nadzieję, że lekarze w Polsce w końcu przejrzą na oczy i zrozumieją, że ‚łóżko’ szpitalne to tylko mebel, jeśli nie ma osoby, która przy tym łóżku stanie…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *